Rozważania na II Niedzielę Wielkiego Postu

Mt 17,1–9, II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, ROK A

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło.
A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”.
Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie”.
Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: „Wstańcie, nie lękajcie się”. Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: „Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie”.

 

Modlitwa przygotowawcza zwyczajna: prosić o łaskę, aby wszystkie moje zamiary, czyny i prace skierowane były wyłącznie ku służbie i chwale Boga (można też użyć własnej modlitwy o czystość intencji).

 

Obraz do medytacji: wejdź z Jezusem na Górę Przemienienia.

Prośba do tej medytacji: proś o umocnienie wiary w Jezusa Chrystusa.

 

1) Tam przemienił się wobec nich

Jezus wchodząc na górę zabrał ze sobą trzech uczniów i tam pozwolił im poznać siebie jako żywego i prawdziwego Boga. Do tej pory znali Go zmysłami jako człowieka, teraz wprost nie przez Jego czyny, zobaczyli Boga. Święty Paweł mówi nam w liście do Koryntian: Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany. Uczniowie doświadczyli czegoś czego się nie spodziewali. Przypomnij sobie doświadczenie działania Boga w Twoim życiu, na które w pierwszej chwili nie zwróciłeś uwagi, a które zrozumiałeś po jakimś czasie? Czego Cię to nauczyło?

2) Dobrze, że tu jesteśmy

Dlaczego wybrał akurat tych uczniów, tego nie wiemy. Tak działa łaska Boga, jest nieprzewidywalna, nie możemy na nią zapracować lub wymusić jej na Nim. Nie wiemy kiedy i jak będziemy mogli jej doświadczyć. Nie można też jej zatrzymać, dlatego widzenie było krótkie, choć Piotr próbował je przedłużyć i zostać jeszcze na Górze. Kiedy Ty doświadczyłeś łaski Boga? Rozpoznasz to, bo był to dar niczym nie zasłużony, ale trafiający prosto w Twoje serce. Na jak długo zostało w Tobie to doświadczenie? Podziękuj za nie.

3) Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie

Jezus nakazał im by nikomu nie opowiadali o tym co widzieli i przeżyli. Dziwna prośba w tej sytuacji. Możemy zapytać, dlaczego zatem przemienił się wobec nich? Bożego działania często nie rozumiemy od razu, a przez swoją niecierpliwość nie pozwalamy temu dojrzeć i wydać owoce w swoim czasie. Czasem dojrzewania było zmartwychwstanie. Uczniowie mieli czekać z ta prawdą którą zobaczyli do tego momentu. Czy ja opowiadam od razu o każdym moim duchowym doświadczeniu? Czy widzę takie sytuacje w moim życiu, gdzie powinienem zamilknąć, by w pełniej zrozumieć sens tego co się wydarzyło? Czy teraz już w pierwszych tygodniach Wielkiego Postu oczekuję radykalnej zmiany, owoców zmartwychwstania?

Rozmowa końcowa.

Porozmawiaj z Jezusem jak z przyjacielem o tym, co było ważne dla Ciebie w tej medytacji. Odmów „Ojcze nasz”.

 

Duszpasterstwo Akademickie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
 
ul. I. Radziszewskiego 7
20 - 039 Lublin