Rozważania na XI Niedzielę Zwykłą

Mk 4,26-34, XI Niedziela Zwykła, ROK B
Jezus powiedział do tłumów:
„Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo”.
Mówił jeszcze: „Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu”.
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

 

Modlitwa przygotowawcza zwyczajna: prosić o łaskę, żeby wszystkie moje zamiary, czyny i prace skierowane były wyłącznie ku służbie i chwale Boga (można też użyć własnej modlitwy o czystość intencji).

Obraz do medytacji: przypomnij sobie sytuację z Twojego życia, gdy widziałeś wzrost zasadzonej rośliny, kwiatu, drzewa.

Prośba do tej medytacji: proś Jezusa, abyś dostrzegł w sobie królestwo Boże.

 

1) Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna rzuconego w ziemię. Jego wzrost nie zależy od wysiłków człowieka ani od jego aktywności. Jak mówi św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian „Nic nie znaczy ten, który sieje, ani ten, który podlewa, tylko Ten, który daje wzrost – Bóg”. My możemy się tylko przyglądać i zachwycać Bożemu działaniu w nas. By się to jednak stało powinniśmy zaprosić Boga i pozwolić Mu działać w naszym sercu. Nasze zwracanie się do Niego, polecanie Mu tego ziarna królestwa Bożego jakie w każdym z nas jest otwiera nas na Jego łaskę i powoduje, że nasienie kiełkuje i rośnie. Czy pozwalam Bogu i Jego łasce działać w moim życiu? W czym się to przejawia?

 

2) Jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi

Człowiek od dnia narodzin cały czas uczy się czegoś nowego i rozwija. Dbamy o nasz intelekt, poznajmy świat i siebie. Jednocześnie rozwijamy się fizycznie i tego rozwoju nie możemy cofnąć ani zatrzymać. Nasze życie duchowe, to królestwo Boże jakie w nas jest, rośnie wraz z nami. Ono też powinno nieustannie się zmieniać, tak by z małego ziarenka rozrosnąć się do wielkiego drzewa. Jednak w tym rozwoju możliwe jest zatrzymanie się czy nawet regres. Czy moje życie duchowe się zmienia? Czy zmiana prowadzi do rozwoju, cofania się, a może stoję w miejscu? Jak widzę Boga dziś, a jak patrzyłem na Niego kilka lat temu?

 

3) W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć

Jezus posługuje się przypowieściami, by przekazać ludziom którzy Go słuchali naukę o królestwie Bożym. W naszym życiu też posługuje się przypowieściami, historiami jakie przydarzają się nam każdego dnia. Nie ma dwóch takich samych chwil w historii naszego życia. Nie możemy żadnej zatrzymać. Każdy dzień i każdy moment dnia przynosi zdarzenia, które pokazują czy i na ile zrozumiałem to, co Jezus w przypowieściach tłumaczył. W jakiej przypowieści odnajduję się w tym konkretnym momencie mojego życia? Jaką przypowieść z mojego życia opowiedziałbym dziś Jezusowi?

 

Rozmowa końcowa.
Porozmawiać z Jezusem jak przyjaciel z przyjacielem o tym co szczególnie dotknęło cię na modlitwie. Na koniec odmów Ojcze nasz.

 

 

 

Duszpasterstwo Akademickie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
 
ul. I. Radziszewskiego 7
20 - 039 Lublin